در حکایت هفته ای که گذشت. 22/9 تا 29/9

سلام و درود فراوان به همه ی دوستان مهربان و عزیزتر از جان

سلامی به شیرینی عسل به پسری شیرین تر از عسل

بعد از یه غیبت طولانی بازگشتیم و البته باز هم بدن عکس (چون همچنان در تحریم به سر میبریم و آقا آراد اجازه ی عکاسی به ما نمیدهند ولی همین روزا حتما میبرمش آتلیه تا جبران بشه)

هفته ی قبل خدا رو شکر هفته ی خوبی بود  تقریبا حسابی مشغول بودیم از یه طرف سفره ها و عزاداری های امام حسین و از طرف دیگر هم عمو رامین از کربلا برگشتند و آن طرف تر هم سری به دیار همسر جان زدیم و خلاصه تا دلتون بخواد سرگرم بودیم.

گل پسر ما هم که عاشق این شلوغی ها و فرصتی مناسب برای آتش سوزاندن و شیطنت کردن.

دوشنبه ی هفته ی قبل را به اتفاق گل پسر و همسرجان در شمال کشور سپری نمودیم هرچند که هوا بسیار بسیار بارانی و سرد بود ولی روی همه رفته بد نبود و جای همه خالی پر از انرژی شدیم هرچند در مسیر رفت گل پسرمان دریغ نکردند و تا جایی که امکان داشت ما را اذیت نمودند و گریه و زاری را از سر همی دادند تا خود مقصد.

بعد از اینکه رسیدیم هم تا یکی دو ساعت در حال نق زدن بودند و سپس چرتی زدند و خدا رو شکر کمی بهتر شدند . بعد از بیداری از خواب هم پافشاری و اصرار براینکه د د د د د د د د و اینقدر تکرار کردند تا به بیرون از منزل با کلی امکانات نائل شدند.

خلاصه ماجرا اینکه هفته قبل کلا در دیار پدری سپری شد و در مسیر بازگشت هم چون صبح زود راهی شدیم آراد خان خوابید و از اذیت و آزار خبری نبود.

بعد از این ماجراها برسیم به اینکه آراد خان مامان از نظر دامنه ی واژه ها و لغات هر روز پیشرفت میکنه و مامان وبابا هم کلی ذوق میکنن و قربونش میرن و این هم لغت نامه ی پسری:

اول از چند تا شعر:

تاب تاب آبی خدا نانی  (تاب تاب عباسی خدا منو نندازی)

 مامان: یه توپ دارم  آراد: قیقیللیه  مامان: سرخ و سفید و  آراد: آآآآآآآآبی

مامان: هوهو آراد: هی هی (چی چی)

تازگی ها یاد گرفته میگه: ددددددلام  (سلام)

اسمت چیه مامان؟ آرآآآآآآااا

داو (گاو)

بع بع (ببعی)

دوب (توپ)

مامانی عاشقتم و بی نهایت دوستت دارم و امیدوارم همیشه شاد و سرحال و سرزنده باشی)